Analiza własna

Nigdy wcześniej nie oglądałam swojej cipki tak długo.

Oczywiście widziałam ją tysiące razy: pod prysznicem, przy goleniu, podczas masturbacji, w lustrze, kiedy przypadkiem znalazłam odpowiedni kąt. Widział ją mój mąż, dotykał, całował, pieścił, obserwował znacznie uważniej, niż ja sama robiłam to przez większość życia.

Ale patrzeć to nie to samo co obserwować, a ja postanowiłam obserwować. Dokładnie, metodycznie i bez udawania przed samą sobą, że chodzi wyłącznie o ciekawość anatomiczną.

Bo nie chodziło.

Pomysł przyszedł do mnie wieczorem, kiedy czytałam jeden ze swoich wcześniejszych wpisów i zatrzymałam się na zdaniu: „Byłam bardzo podniecona.”

Co to właściwie znaczy? Bardzo. To żadne określenie, żadna miara, żadna informacja.

Co zmienia się fizycznie? Jak dokładnie wygląda moje ciało przed pobudzeniem, co zmienia się po minucie, a co po pięciu? Co dzieje się z wargami sromowymi, z kolorem skóry, z łechtaczką, z wejściem do pochwy? Jak szybko pojawia się wilgoć? I czy rzeczywiście potrafię odróżnić własne subiektywne odczucie podniecenia od obiektywnych zmian fizycznych?

Normalny człowiek pomyślałby o tym przez trzy sekundy. Ja przyniosłam lustro.

Usiadłam na łóżku, naga, oparłam duże lusterko o poduszkę, przesunęłam je pomiędzy nogi i rozsunęłam uda.

Pierwsze wrażenie było dziwne. Intymność własnego ciała oglądana z takiej perspektywy miała w sobie coś niemal bezczelnego. Zwykle patrzę na swoją twarz, piersi, brzuch, biodra, całą sylwetkę, ale cipka pozostaje gdzieś poza linią wzroku. Dotykam jej znacznie częściej, niż ją oglądam.

Teraz znajdowała się dokładnie przede mną.

Zaczęłam od pozycji neutralnej. Tak ją nazwałam.

Stan zero.

Brak świadomej stymulacji przez ostatnią godzinę, pobudzenie subiektywne dwa na dziesięć, chociaż sam fakt siedzenia nago z szeroko rozłożonymi nogami przed lustrem prawdopodobnie już zaburzał wynik.

Przyjrzałam się sobie, najpierw zewnętrznym wargom: miękkim, zaokrąglonym, przy zamkniętych nogach prawie całkowicie zasłaniającym wnętrze. Rozchyliłam je palcami, powoli, i zrobiło mi się cieplej. Nie dlatego, że dotyk był szczególnie intensywny. Przez widok.

Wewnętrzne wargi były ciemniejsze, delikatniejsze, nieregularne. Niesymetryczne. Oczywiście wiedziałam, że nie jestem symetryczna, żadne ciało nie jest, ale matematyczka we mnie odruchowo zaczęła porównywać: lewa trochę dłuższa, prawa bardziej schowana, kolor niejednolity, jaśniejszy przy zewnętrznej krawędzi, ciemniejszy bliżej środka.

— Interesujące — powiedziałam i natychmiast zaczęłam się śmiać, bo naprawdę siedziałam z palcami rozchylającymi cipkę i mówiłam do siebie „interesujące”.

Chryste.

Przesunęłam palcem wyżej i znalazłam napletek łechtaczki. Nie dotknęłam jej bezpośrednio, jeszcze nie; najpierw patrzyłam.

W stanie spoczynku była prawie schowana, maleńki fragment widoczny pod fałdem skóry. Znałam jej reakcje znacznie lepiej od jej wyglądu i to również wydało mi się dziwne: część mojego ciała zdolna doprowadzić mnie do utraty kontroli w kilka minut, a ja właściwie nigdy nie przyglądałam jej się porządnie.

Uniósłszy delikatnie skórę nad nią, odsłoniłam ją bardziej i wciągnęłam powietrze. Nie przez ból, przez wrażliwość. Nawet samo napięcie skóry było już wyczuwalne.

— Dwa i pół — powiedziałam.

Poziom podniecenia. Pierwsza korekta wyniku.

Zeszłam wzrokiem niżej, na wejście do pochwy: w stanie spoczynku niemal zamknięte, miękkie fałdy skóry, nic szczególnie widowiskowego. A jednak patrząc na nie, zaczęłam myśleć o tym, jak bardzo potrafi się zmienić. Jak przyjmuje palec. Dwa. Dildo. Kutasa. Jak potrafi zacisnąć się tak mocno podczas orgazmu, że czuję każdy pulsujący skurcz.

Sam obraz nie był szczególnie erotyczny. Myśli już tak.

Poczułam pierwsze wyraźne pulsowanie, chociaż jeszcze niczego nie robiłam, tylko patrzyłam. To było fascynujące: umysł tworzył bodziec, ciało odpowiadało, bez pośrednika.

Zdecydowałam się rozpocząć etap drugi.

Stymulacja minimalna.

Przesunęłam jednym palcem po wewnętrznej stronie uda, nie dotykając cipki. Jeszcze raz, bliżej. Skóra była ciepła. Przy trzecim ruchu zatrzymałam palec kilka milimetrów od warg sromowych i zauważyłam, że oddech mam już płytszy.

Pobudzenie: cztery.

Dotknęłam, tylko zewnętrznej wargi, i powoli przesunęłam palcem od dołu do góry, widząc w lustrze własny ruch. To zmieniało wszystko, bo dotyk i obraz nakładały się na siebie.

Jeszcze raz, tym razem rozsuwając wargi mocniej. Wnętrze było już wyraźnie bardziej wilgotne.

Zatrzymałam się. To było pierwsze mierzalne zjawisko: wilgoć, jeszcze przed bezpośrednią stymulacją łechtaczki. Dotknęłam wejścia do pochwy i opuszka palca od razu zrobiła się śliska.

— No dobrze.

Nie wiem, dlaczego to mnie tak podnieciło. Może przez bezwstydną materialność reakcji. To nie było „wydaje mi się, że jestem napalona”. Moje ciało zostawiało dowód.

Przesunęłam palcem wyżej i tym razem dotknęłam łechtaczki, lekko, krótko. Natychmiast zacisnęły mi się mięśnie brzucha, więc cofnęłam rękę i patrzyłam.

Już po kilku takich dotknięciach widziałam różnicę: łechtaczka była bardziej wyraźna, tkanki wokół niej wyglądały na pełniejsze, wewnętrzne wargi zrobiły się ciemniejsze i napęczniałe.

Zwykle podczas masturbacji nie zauważałam żadnego z tych etapów, bo byłam zajęta odczuwaniem. Teraz obserwowałam proces i właśnie obserwacja stawała się częścią podniecenia.

Pięć. Może sześć.

Rozchyliłam wargi szerzej i przyglądałam się wnętrzu. Wilgoć nie była już pojedynczą warstwą, błyszczała, a gdy przesunęłam palcem po wejściu, cienka nitka rozciągnęła się między palcem a skórą.

Przez chwilę po prostu na nią patrzyłam i było to absurdalnie erotyczne. Moja własna reakcja, moje własne ciało. Nie filtr, nie pornografia, nie cudze genitalia. Ja.

Poczułam rumieniec na twarzy.

— Naprawdę cię to podnieca? — zapytałam siebie.

Odpowiedź znajdowała się kilka centymetrów niżej.

Wsunęłam jeden palec, powoli, nie głęboko, tylko pierwszy człon, i patrzyłam, jak wejście rozciąga się wokół niego. Cofnęłam, znów wsunęłam, tym razem głębiej. Mięśnie objęły palec natychmiast.

Zacisnęłam je świadomie, zobaczyłam drobny ruch skóry i poczułam ucisk. Zrobiłam to jeszcze raz. I jeszcze. Nie potrzebowałam już wymyślać bodźca, bo sama obserwacja tego, jak cipka reaguje na penetrację, zaczynała wystarczać.